Yıl 1990… İstanbul’un dondurucu ayazı, sokakları ıssız bırakmıştı. Ocak ayının ilk günlerinde, Yenibosna’da kaderine terk edilmiş bir çuval, sessizliğin ortasında duruyordu. İçinde genç bir kadının cansız bedeni vardı. Bu korkunç manzara, İstanbul’da bir cinayet dosyasının açılmasına neden oldu.
Olay yerine gelen polis ekipleri, kadının darp edilerek öldürüldüğünü belirledi. Cinayet Masası dedektifleri, titiz bir çalışma başlattı. Cesedin bulunduğu yerin rastgele seçilmediği, katilin iz bırakmamak için karanlığı kullandığı düşünülüyordu. İlk hedef, kimliği belirsiz genç kadının kimliğini tespit etmekti. Üzerinde hiçbir kimlik bulunmaması, cinayetin gizemini artırıyordu. Ayrıca, üzerinde para veya ziynet eşyası da yoktu. Bu durum, cinayetin tanıdık biri tarafından işlenmiş olabileceği ihtimalini güçlendiriyordu.
Olaydan bir gün sonra Bakırköy Emniyet Amirliği’ne yapılan bir kayıp başvurusu, soruşturmanın seyrini değiştirdi. Musa Bey, eşinin kaybolduğunu ve kendisinden haber alamadığını bildirdi. Adli Tıp morguna götürülen Musa Bey, cesedi teşhis ederek, gözyaşlarına boğuldu: “Bu benim karım!” Teşhisin ardından genç kadının kimliği belirlendi. Bu gelişme, soruşturmayı yeni bir boyuta taşıdı.
Dedektifler, genç kadının üzerindeki eşyaların alınmasının, cinayetin tanıdık biri tarafından işlendiği şüphesini güçlendirdi. Musa Bey, öncelikli şüpheli olarak sorguya alındı. Eşiyle sorunlar yaşadığını ve bunalımda olduğunu itiraf etti. Ancak yapılan araştırmalar, Musa Bey’in ifadesini doğruluyordu. Cinayet dedektifleri, katilin hala tanıdık olabileceği ihtimali üzerinde duruyordu. Komşular, akrabalar ve tanıdıklar mercek altına alındı. Soruşturma, cinayetin ardındaki sır perdesini aralamak için tüm hızıyla devam ediyordu.
Bu haber Habertürk‘ten alınmıştır.
News
